Rapbitan View my profile

หายไปพักใหญ่เพราะมีปัญหากับเน็ตที่บ้านครับ (โดนตัดเพราะไม่ได้จ่าย)
 
 
 
ไม่พูดมากเน๊อะ
มาอ่านกันเลยดีกว่า
เขียนโดย maprang
วาดโดย Rapbitan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
เรื่องเล่าของขวดพริกไทย
 

 

 

 

"พริกไทยขวดนี้กลิ่นฉุนยิ่งนัก

 หลายคนจึงไม่ชอบที่จะเลือกฉัน

แต่ฉันไม่ท้อรอจนวันนั้น 

   รอจนกว่าเธอจะหยิบฉันมาปรุง..."

 

 

 

 

 

ขวดพริกไทยฮัมเป็นทำนองเพลง พลางโยกตัวไปมาอย่างร่าเริง จนตัวขวดเกิดไปกระทบกับขวดน้ำตาลข้างๆเข้า

"นี่เธอช่วยอยู่เฉยๆได้มั้ยเนี่ย?"ขวดน้ำตาลดุพริกไทยที่ส่งเสียงรบกวนเวลาในการพักของเธอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ก็ฉันอยากจะเรียกร้องความสนใจจากคนในบ้านนี่นา"พริกไทยพูดด้วยเสียงเศร้าสร้อยขึ้นมาทันที เกลือที่อยู่ข้างๆเห็นดังนั้นก็โยกตัวขวดตัวเองให้เข้ามาใกล้พริกไทย

"โถ...อย่าเศร้าไปเลยไอ้น้อง"เกลือพูดอย่างเห็นใจ

"จะไม่ให้ฉันเศร้าได้อย่างไรกัน. ..ทุกคนในบ้านนี้เมินฉันไปหมดเลย     ขนาดน้องดาวที่เคยชอบฉัน ตอนนี้เธอไม่เคยหยิบฉันขึ้นมาปรุงอีกเลย" เสียงของพริกไทยยิ่งเศร้าเข้าไปอีก "ดูเครื่องปรุงอื่นๆในบ้านสิ ไม่ว่าจะเป็นพี่เกลือ น้องน้ำตาล น้ำปลา ซีอิ๋ว พวกพี่ซอสปรุงรสทั้งหลายต่างกูถูกทุกคนใช้จนหมดแล้วหมดอีก เหลือแต่ฉันที่แทบจะไม่เคยได้ใช้เลย ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ประโยชน์จังเลย"ขวดพริกไทยเริ่มล้มตัวลงอย่างหมดแรง

"โธ่เอ๊ย...ถ้าเธอไม่มีประโยชน์ คนในบ้านนี้จะซื้อเธอมาใช้ทำไมกันล่ะ เธอเองก็เคยถุกใช้บ่อยจะตาย" น้ำตาลที่เห็นพริกไทยฟูมฟายก็เริ่มพุดบ้าง ขวดซอสปรุงรสที่เห็นท่าทางของพริกไทยที่ดูฟูมฟายหนักขึ้นก็เข้ามาหาเป็นการปลอบเช่นกัน

"พริกไทยนายอย่าเศร้าไปเลย เดี๋ยวนายก็ได้กลับมาใช้งานอีกครั้ง นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"ขวดซอสปรุงรสที่เข้ามารุมล้อมพริกไทยต่างช่วยกันปลอบ

 

 

 

 

 

 

 

"ฉันคง.........ได้แต่รอ.......และหวังว่า........สักวัน........คนในบ้าน.........จะกลับมา...........ให้ความสำคัญ..........กับฉันอีกครั้ง"

พริกไทยพูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น นี่ก็เป็นเวลามาเนิ่นนานแล้วที่พริกไทยไม่ได้ถูกนำมาปรุงอาหารเลย ทุกครั้งที่คนในบ้านจะหยิบเครื่องปรุงต่างๆมาปรุงรส มันอยากจะตะโกนบอกคนในบ้านว่าหยิบตัวมันขึ้นมาสิ และมันจะหลับตาปี๋เฝ้ารอให้คนหยิบมันมาใช้อย่างตื่นเต้น

แต่พอเมื่อมันลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองยังคงอยู่บนชั้นเครื่องปรุง ในขณะที่เพื่อนถูกคนในบ้านหยิบไปตั้งที่โต๊ะอาหารแทบทั้งชั้นยกเว้นมัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พริกไทยต้องร้องเพลงปลุกกำลังใจตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า และทุกครั้งที่ร้องเพลงเสร็จมันก็มักจะเศร้าซึมลงท้ายด้วยน้ำตาที่รินไหลอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่ไม่ว่าน้ำตาของมันจะไหลสักเท่าไร ก็ดุเหมือนว่าคนในบ้านหลังนี่จะไม่รับรู้ และยังคงเพิกเฉยกับมันเหมือนเดิม

 เสียงกระซิบในใจของพริกไทยถามย้ำกับตัวมันเองว่าพวกเขาซื้อมันมาทำไม?

มันยังมีประโยชน์เหมือนที่เพื่อนๆเครื่องปรุงปลอบใจมันรึเปล่า?

จะมีใครในบ้านหยิบมันมาใช้อีกรึเปล่า?

มันจะต้องรอไปอีกนานแค่ไหน?

หรือว่าวันนั้นของเจ้าพริกไทยที่รอคอยการได้กลับมาตั้งอยู่บนโต๊ะอาหารจะไม่มีอีกเลย?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โต๊ะอาหารหงอยเหงา รอคอยเพื่อนเกลอได้กลับมา แต่เห็นทีดูท่าจะไร้วี่แวว คงทำได้แต่ภาวนาให้ฝันเป็นจริง...

โต๊ะอาหารรำพึงอย่างเศร้าใจ มันรู้สึกคิดถึงพริกไทยเหลือเกิน เวลาได้ผ่านมานานมากเเล้วที่พริกไทยไม่ได้กลับมาพูดคุยกับโต๊ะอาหารเหมือนอย่างแต่ก่อน

ทุกครั้งที่ทุกคนในบ้านหยิบเครื่องปรุงมาวางที่โต๊ะมันจะคอยจับจ้องมองหาพริกไทยอยู่เสมอ

มันคิดถึงช่วงเวลาอันแสนสุขที่มันกับพริกไทยเคยพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ถึงแม้จะเป็นเวลาไม่นานที่พริกไทย และเครื่องปรุงอื่นๆต้องตั้งอยู่บนโต๊ะ และกลับคืนสู่ชั้นวางของ แต่เวลาเล็กน้อยเหล่านี้ทำให้มันได้สัมผัสกับความอบอุ่นของมิตรภาพ...

แต่ตอนนี้เพื่อนของมันหายไป พริกไทยไม่ได้กลับมาคุยกับมันอีกเลยหลายเรื่องที่มันรอจะได้บอกเล่ากับเจ้าพริกไทย ทั้งที่อยู่ในบ้านเดียวกันแม้ๆ แต่กลับไม่ได้พบเจอกันเลย บทสนทนามากมายของโต๊ะอาหารยังคงต้องถูกเก็บไว้ พอนานเข้ามันก็ลืมเรื่องที่จะเล่าไปเสียหมด

ถ้าหากยังเป็นอย่างนี้อีกต่อไป อาจจะเป็นอีกหลายวัน หลายเดือน หรือหลายปี บทสนทนาทั้งหลายของโต๊ะอาหารถุกลบเลือน

 ใครจะไปรู้ในเวลาต่อมาอีกไม่นานโต๊ะอาหารอาจจะไม่ต้องคิดถึง ไม่ต้องเสียใจ ไม่ต้องมีเรื่องราวที่จะต้องจำไว้พูดคุย เพราะเมื่อถึงตอนนั้นแล้วมันอาจจะลืมเพื่อนที่ชื่อพริกไทยไปเลยก็เป็นได้

 

 

 

 

 

 

 

 

ทุกคนในบ้านต่างพูดคุยบนโต๊ะอาหาร มีความสุขทุกครั้งที่ได้พบกัน เครื่องปรุงทุกอย่างถุกหยิบยกมา เพิ่มเติมรสให้ชวนชิม ยกเว้นพริกไทยเป็นสิ่งต้องห้าม หลายครั้งอยากหยิบแต่ต้องข่มใจเมินใส่...

เด็กหญิงหยุดพิจารณาหน้าชั้นวางเครื่องปรุง เธอเลือกที่จะหยิบขวดพริกไทยแต่ถุกคุณแม่ดึงข้อมือเธอไว้ แม่ของเธอส่งสายตาเป็นเชิงปราม แม่ของเธอดึงขวดพริกไทยมาเก็บไว้ยังหลังชั้นวางของจนพ้นมือเธอ เด็กน้อยเลิกคิ้ว ก็ในเมื่อเธอแค่อยากใช้พริกไทยปรุงอาหาร ถึงแม้แค่น้อยนิดก็ยังดี

"ไม่ได้นะน้องดาว ห้ามกินพริกไทยเด็ดขาด"คุณแม่ส่ายหน้าเป็นการห้าม และหยิบขวดซิสปรุงรสอื่นๆให้ดาวแทน

"น้องดาวอยากกินพริกไทยค่ะ น้องดาวไม่ได้กินนานแล้ว"เด็กน้อยกระตุกชายกระโปรงเป็นการเชิงบอกว่าหยิบขวดพริกไทยให้หน่อย เธอมองแม่อย่างอ้อนวอน แต่แม่ของเธอแค่ส่งยิ้มแห้งๆให้

"น้องดาวอยากผื่นขึ้นมั้ยคะ?--น้องดาวอยากเข้าโรงพยาบาลอีกรึเปล่า?"คุณแม่ลูบหัวเด็กน้อยและพยายามพูดโน้มน้าวให้เธอเข้าใจ

"ไม่อยากค่ะ--แต่แค่นิดหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก"เธอยังคงดึงชายกระโปรงแม่อยู่ สายตาของเด็กน้อยมองหาขวดพริกไทย และทำท่าเอื้อมมือจะหยิบอีกครั้ง ทำให้คุณแม่ต้องโน้มตัวมาอุ้มน้องดาวให้ห่างจากชั้นวางของ

"ถึงแค่นิดหน่อยก็ไม่ได้--ก็จู่ๆหนูดันเป็นภูมิแพ้พริกไทยเองนี่นา"น้องดาวยังคงไม่สนใจในคำพูดของแม่เธอ "น้องดาวต้องอดทนนะคะ ถึงแม้น้องดาวอยากจะกินมันแค่ไหน แต่ถ้ากินแล้วมันทำร้ายตัวเรา หนูก็ไม่ควรจะกินนะคะ--เข้าใจมั้ยลูก?"น้องดาวพนักหน้ารับ ถึงแม้ว่าเธอไม่อยากจะเข้าใจในสิ่งที่แม่คุณแม่ของเธอพูดก็ตามที

คุณแม่ยิ้มและลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน ทุกวันนี้คุณแม่ต้องพยายามซ่อนขวดพริกไทย และไม่หยิบพริกไทยมาปรุงอาหารอีกเลยหลังจากที่รู้ว่าลูกสาวแพ้พริกไทย เธออาจจะต้องให้เวลาลูกสาวปรับตัวไปเรื่อยๆ ถึงเธออาจจะต้องคอยจับผิดลูกสาว ที่อดทนไม่ไหวมาแอบหยิบขวดพริกไทยไปใช้อยู่บ่อยๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ที่แท้พริกไทยไม่ได้ไปไหน มันยังคงได้ใช้ปรุงรสอยู่ในความทรงจำ...

 

พริกไทยยืนยิ้มอย่างเป็นสุขน้ำตาทั้งหมดมลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นที่แท้น้องดาวเป็นโรคแพ้พริกไทยขึ้นมา ในช่วงหลังๆมานี่ทุกคนในบ้านจึงไม่ได้หยิบมันขึ้นมาใช้ ในที่สุดมันก็ได้เข้าใจแล้วว่า ทุกคนในบ้านมีเหตุจำเป็นที่ไม่ยอมใช้มันปรุงอาหาร และถึงแม้ในหลายปีต่อมาทุกคนในบ้าน รวมทั้งเพื่อนเครื่องปรุง และโต๊ะอาหารอาจจะลืมว่าเคยมีพริกไทยอยู่ในบ้านหลังนี้ หรือลืมไปว่าพวกเขาเคยรู้จักพริกไทย

 

แต่จากวันนั้นเป็นต้นมา พริกไทยก็ไม่เคยฟูมฟาย มันยังคงเป็นสุขใจทุกครั้งและร้องเพลงสรรเสริญตัวเองพร้อมกับหัวเราะอย่างสดใสอยู่ที่หลังชั้นวางของ ที่ซึ่งไม่มีใครได้เห็นขวดพริกไทยอีกเลย....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณที่อ่านครับ

Comment

Comment:

Tweet

สงสารพริกไทยกับน้องดาวจังค่ะ แต่เนื้อเรื่องน่ารักดี แอบซึ้งค่ะ big smile Hot! Hot!

#32 By Takoyahoya on 2012-01-27 21:34

ชอบจังค่ะ ^_^

#31 By 0.00....0 (223.204.3.1) on 2011-10-08 18:31

ถึงจะรู้ แต่ก็เศร้าแฮะ......

#30 By OraNgiAtIo on 2011-09-06 16:04

รูปน่ารักค่ะ

เอาน้องพริกไทยมาอยู่บ้านเราไหมคะ หุหุ
เป็นคนชอบพริกไทย
เหยาะพริกไทยลงนิดหน่อย
กับข้าวนั้นจะอร่อยขึ้นเยอะเลยconfused smile Hot!

#29 By : : p l o y d : : on 2011-08-23 11:27

Sweet story!confused smile Hot!

#28 By Kanya on 2011-08-23 08:39

รู้สึกอยากกินพริกไทย 55+

#27 By TpfoX-Jay walkerZ on 2011-08-22 22:17

น่ารักsurprised smile Hot! Hot! Hot!

#26 By stamp on 2011-08-22 19:04

สงสารพริกไทย T T

#25 By Black_Hare on 2011-08-22 16:16

การ์ตูนน่ารักมาก ยิ่งได้กระดาษเส้นๆ แบบหนังสือเรียนยิ่งเข้ากันจริงๆ confused smile สงสารพริกไทย Hot! Hot! Hot!

#24 By SimpsKwan on 2011-08-22 01:59

อือ..น่าสงสารพริกไทย
สื่อได้น่ารักดีค่ะ
Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#23 By KoonPoonk on 2011-08-21 23:27

Hot! Hot!

#21 By Shiori_Lee_ jeng on 2011-08-21 22:27

น่าสงสาร หนูขวดพริกไทย
แต่ยังดีนะ ที่เค้าไม่เทพริกไทยออกไป แล้วเอาอย่างอื่นมาใส่แทน
ฉะนั้น เจ้าหนูขวดพริกไทย ไม่ได้เป็นตัวตนของเจ้าอย่างแน่นอน

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

น่าร้ากกก เช่นเคย^^

#20 By Ko-i.Kay on 2011-08-21 22:16

big smile

#19 By Tammy on 2011-08-21 21:46

เนื้อเรื่องดีอ่ะ ชอบๆ

Hot! Hot! Hot! Hot!

#18 By Boymang*~ on 2011-08-21 21:28

สุดยอดมากๆ
Hot! Hot! Hot! Hot!

#17 By Moonlighteas on 2011-08-21 21:27

ทุกภาพมีสีสัน open-mounthed smile

#16 By Howl on 2011-08-21 21:25

แอบสงสารน้องพริกไทย ต้องอยู่ตัวคนเดียว

ถึงจะไม่ได้มาอยู่ร่วมในโต๊ะอาหาร
แต่พริกไทยยังคงอยู่ในความทรงจำเสมอ :)

รูปน่ารักก ชอบ ๆ จ้า cry

Hot! Hot! Hot! Hot!

#15 By littleffrog on 2011-08-21 20:53

สงสารน้องพริกไทยอ่ะ
ลายเส้น กับการถ่ายทอดเรื่องน่ารักจังครับ

ปล. ขอบคุณที่แวะไปเม้นท์นะครับ Hot! Hot!
ภาพน่ารักค่าา

เหมือนจะแฮ้ปปี้เอนดิ้งแต่ก็ไม่แฮ้ปปี้เอนดิ้งแฮะ =v=

Hot! Hot! Hot!

#13 By MiRiiN .. ♪ on 2011-08-21 19:31

Hot! Hot! Hot! น่ารักจริงๆ

#12 By Code-Catte on 2011-08-21 19:15

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

เยี่ยมยอด ทั้งภาพ ทั้งเรื่อง big smile big smile big smile

#11 By YiM-YiiM on 2011-08-21 18:54

ทุกคนต่างก็มีเหตุผล ความจำเป็น big smile

#10 By GUMBEAR on 2011-08-21 17:37

ภาพสวย เรื่องเยี่ยม
Hot! Hot! Hot!

#9 By Nirankas on 2011-08-21 16:31

Hot! Hot! Hot!

เรื่องดีจังค่ะ ถาพน่ารักเชียว><

#8 By tsugi11 on 2011-08-21 16:08

ไม่น่าแพ้พริกไทยเลยหนูดาว big smile

#7 By -` เหล้าบ๊วย on 2011-08-21 15:52

พริกไทยน่าสงสารจัง

ชอบเนื้อเรื่องจังค่ะ Hot!

#6 By luluke on 2011-08-21 15:51

อยากจะสงสารจัง

เออทำไงดี ป้ากะลูกกะไม่ชอบพริกไทย
โดยเฉพาะ พริกไทยดำ

sad smile Hot!

#5 By ปิยะ99 on 2011-08-21 15:49

อ๋าาา
แอบสงสารพริกไทย

#4 By ด.ญ.พินกคิโอ on 2011-08-21 15:37

แอบสงสารหนูพริกไทยแฮะ

ป.ล.วาดการ์ตูนได้น่ารักดีครับconfused smile

#3 By 121 on 2011-08-21 15:35

รูปน่ารักมากเลยค่ะ เรื่องก็เข้าใจง่ายดีcry

#2 By mieng-khum on 2011-08-21 15:33

ชอบๆ cry

#1 By yoksu on 2011-08-21 15:24